لایو روز نهم (سال 1403)
چالش هجده روزه جان جانان

برو بریم. به‌به، روز نهم. به‌به، ای جونم بهتون، خدا قوت‌تون باشه. به‌به، ای جونم، الهی شکرت، الهی صد هزار مرتبه شکرت. قرش بده، پیچ و مارپیچش کن. به‌به، الهی شکرت، ای جونم بهتون. شادی رو دعوت کنید به سرزمین وجودتون، شادی رو دعوت کنید به سرزمین وجودتون. به‌به، خدا حفظتون کنه، روز نهم، روز نهم. روزهایی که روبه‌رومونه، روزهای طلایی زندگی‌مونه، ادامه بدین. به‌به، شادی رو هدیه بدید به همدیگه با یه لبخند، با یه لبخند به بقیه، خودت شادی رو یادآوری کن. آخراشه‌ها، کیف کن، کیف کن. واسه‌ی دل تو که شاد بشه، کاکا داره قرش می‌ده‌ها. به‌به، به‌به، به‌به، عجب کیفی کردیم، عجب کیفی کردیم، الهی صد هزار مرتبه شکر، الهی صد هزار مرتبه شکر. خیلی خوش اومدین عزیزان جانم. عزیزان جانم خیلی خوش اومدین، چشم داشت یادش می‌رفت، دوباره داشت یادش می‌رفت. خیلی خوش اومدین، خیلی خوش اومدین. درود به روی ماهتون، بله، بله، عجب روزیه، عجب روزهای طلایی در پیش داریم، دلا حاضر باشه، دلا حاضر باشه، روزهای الهی. امروز، فردا و پس‌فردا، این سه روز، بسیار روزهای که مرتبه‌اش در جان چیز دیگری‌ئه، یعنی داشتیم کم‌کم از روز اول تا امروز که روز نهمه، انگار داره می‌چینه، یه بستر رو داره فراهم می‌کنه که اون اتفاق الهیه بیفته. چقدر خوشگل یار داره هدایت می‌کنه. جانانه بمونیم، جانانه ادامه بدیم. شاه‌کلید تکراره، ادامه‌است، تکرار نه هر چیزی، تکرار این تمرینات الهی، تمرینات الهیه، ادامه بدین، ادامه بدین، ادامه بدین، با ایمان کودکانه ادامه بدید، بدون قضاوت ادامه بدید. بمونین در مسیر، حواس‌تون باشه که نجواهای ذهن کاری نکنه این بهشت رو نبینه، بیاد فقط به قول معروف موش بدونه، نسبت بهش آگاه باش. بهشت رو ببین، این هزاران نفری که توی لایو هستن، این‌ها نعمته، این‌ها نعمته. ببینین، حواس‌تون به نشانه‌ها باشه، حواس‌تون باشه که هر چی می‌رم جلوتر، چون داری ارتباطت با جان الهی‌تر برقرار می‌شه، شیطان قوی‌تر موش می‌دونه و این موش‌دووندن شیطان، نجواهای ذهنه که تقویت می‌کنه ایمان و توکل تو رو، یعنی چی؟ یعنی اونجاست که می‌فهمی کجا قرار داری، ایمان و توکلت تو چه مرتبه‌ای‌ئه؟ با نعمتی به‌نام، حالا جاش اینجا نیست، با نعمتی به‌نام نجواهای ذهن، اونه که مشخص می‌کنه تو در کجای جان مستقر شدی، میزان ایمان و توکلت چیه، اون مشخص می‌کنه. مسیر خیلی الهیه بچه‌ها، مسیری که همه‌مون توشیم، مسیری که همه‌مون به لطف او در کنار هم، نه کسی جلوتر، نه کسی عقب‌تر، همه در کنار همیم، داریم می‌ریم، الهیه، مسیری که جان باهاش هماهنگه. پس حواست باشه، هر چی که می‌ریم جلوتر، خب دل بده، هر چی که می‌ریم جلوتر، شاید بازی‌های نجواهای ذهنت بیشتر بشه‌ها، چون داری بازی خطرناکی باهاش می‌کنی، داری وصل می‌شی به یار دیرین، به جان، داری جهان درون رو زیباتر می‌بینی و وقتی که تو به جان هر چی نزدیک‌تر بشی، اگه بمونی، جای نجواهای ذهن، شیطان جاش تنگ می‌شه، به‌خاطر اینه که تمام دست و پا رو می‌زنه که تو نزدیک نشی، به هر کسی هم به شیوه‌ی خودش ورود می‌کنه، با شناختی که از شما داره، خوشگل میاد موش می‌دونه، نسبت به این آگاه باشیم که آقا برادر‌مون این‌و گفت‌ها، من دور نشم، این فکره، این، اینی که داره الان صحبت می‌کنه، این توش ترسه، توش نگرانیه، توش شکه، توش تردیده، این پیغامه، پیغام دلبر نیست، حواست باشه که نسبت بهش آگاه باشی. شروع کنیم عزیزان جانم، شروع کنیم، الهی به امید تو، الهی به امید تو، روزهای الهی داریم پشت سر می‌ذاریم، دل حاضر باشه، الهی به امید تو، الهی به امید تو، الهی به امید تو ای ارباب جهان، الهی به امید تو ای دلبر جان، الهی به امید تویی که نفس ما رو می‌کشی، قلب ما رو می‌تپی، الهی به امید تویی که از رگ گردن به ما نزدیک‌تری، حالا این رگ گردن کجاست؟ باید دل حاضر باشه، دل‌مون‌و دریایی کن، دل‌مون‌و حاضر کن که بتونیم ترجمه کنیم، بتونیم بفهمیم از جان بجوشه که این از رگ گردن نزدیک‌تر کجاست، یعنی کجا، کجا رو گفته؟ من هستم و نزدیکم، در هر دم، در هر بازدم ما، یار داره می‌گه من هستم، بابا نگران نباش، الهی، الهی که دست‌مون لحظه‌ای از دست تو رها نشه، یه مسیر ما رو هدایت کن که به جان، به تو نزدیک‌تر بشیم، روز نهم. روزهای داره از راه می‌رسه که باید اعتراف کنم برگزاری لایو کمی برایم دشوار می‌شه، چون من‌و پرت می‌کنه یه عالم دیگه‌ای، روزشماری می‌کنم برای این روزهایی که می‌رسه، مثل از روز نهم به بعد، یعنی انگار تا قبل از، یعنی تا خود همین روز نهم، انگار داری تو کششی، داری گرم می‌کنی، نرم داری دور زمین می‌دوی و از روز نهم به بعد تازه انگار سوت بازی زده می‌شه و چقدر جانانه زده می‌شه این چالش هجده‌روز، درسته باید کمربند همت ببندی، باید جانانه پاش وایستی، ادامه بدی، ادامه بدی، با ایمان، با توکل، همه‌ی این‌ها درسته، اما یه چیزی اینجا گم نشه، باید جان بطلبه، خیلی‌ها شاید سوار این کشتی الهی شدن، اما روز دوم، سوم پیاده شدن، می‌فهمی دارم از چی حرف می‌زنم؟ باید تایمش برسه که سر این سفره‌ی الهی بخوای بشینی، از برکات الهیش استفاده کنی، اون‌هم تو این تایم، ما دوازده‌ی اسفندماه به لطف او هر سال داریم برگزار می‌کنیم چالش هجده‌روزه رو، امسال مصادف شده با ماه رمضان، ماه تغییر، ماه به خودسرزدن، ماه خونه‌تکونی جان، خیلی انرژی این چالش متفاوته نسبت به سال‌های قبل، از روز اول تو تموم لایوها می‌گفتم بچه‌ها تعهد بدید بمونید، حواس‌تون باشه که نجواهای ذهن نیاد موش بدونه، نسبت بهش آگاه باشید، فریاد می‌زد، عهد می‌بندیم که با امید، ایمان و توکل تا پایان روز هجدهم می‌مونیم، بدون قضاوت، اما جانم باید بطلبه، عزیزان جانم دقت کنید، دل‌تون حاضر باشه. نکته‌ای که می‌خوایم راجع بهش صحبت کنیم، بسیار مهمه، چقدر از مهم بودن این نکته بهت بگم، امیدوارم که بفهمیش، بسیار، بسیار، بسیار، بسیار مهمه، عزیزای دلم، نباید اجازه بدهیم اون صدایی رو که، دلت حاضر باشه‌ها، نباید اجازه بدین آن صدایی که در جان شنیده‌ای تو، اون صدایی که در جان شنیده‌ای، اطرافیانت کاری کنن که شک و تردید جای اون صدای الهی که از درون شنیدی، کاری کنن که اون خاموش بشه، اون صدا رو تو شنیدی، برای فقط تو بود، بقیه‌ی آدم‌ها اون صدایی که تو در جان خودت شنیدی رو نشنیدن، سال‌هاست به لطف او تو تمام صحبت‌هاش داره از یه جنس ایمان و توکلی صحبت می‌کنه که خیلی عمیقه، گاهی ما همه‌تون تجربه کردین‌ها، راجع به چیزی عجیب‌غریبی صحبت نمی‌کنم، اما زمانی که دل حاضر باشه، نسبت بهش آگاهی که اوکی، این صدا، صدای دلبره، صدای یار دیرینه، صدای جانه که داره می‌گه این کار رو انجام بده، که داره می‌گه نگران نباش، ادامه بده، که داره می‌گه صبر کن، که داره می‌گه درست می‌شه، عجله نکن، که داره می‌گه اقدام کن، این قدم رو بردار، که داره می‌گه این‌جایی که هستی، در این فضایی که هستی، این درسته، همین‌جا بمون، اما تو اجازه می‌دی که بقیه‌ی اطرافیانت، آدم‌هایی که دورت هستن، با رفتار و کلام‌شون شک و تردید جای اون صدای الهی که شنیدی رو بگیره، اون صدای الهی رو می‌بینی زیر دست و پا گم شد، فقط یه ایمان و توکل که زورش می‌رسه پای اون صدای الهی که از جان شنیده وایسته، فقط زور ایمان و توکل می‌رسه، چون صدای از درون بود، اون صدای الهی از درون بود، یه چیزی از درون، فقط می‌تونه پای اون صدا وایسه، چیه؟ ایمان و توکل، فقط، اون صدا از جان بود، از درون بود، یه چیزی هم از درون باید کنارش باشه که جانانه این‌و ازش محافظت کنه که گم نشه، اون ایمان و توکل‌ئه، خیلی‌ها بودن پای ایده‌ای که داشتن وایستادن، اون الهامی که بهشون شد و پاش وایستادن، ادامه دادن، هر که آقا نمی‌شه، ادامه دادن، شاید ازش بپرسی ایمان، اصلا نفهمی ایمان و توکل چیه، ولی می‌گه یه چیزی انگار به من می‌گفت که انجامش بده، بمون، همون ایمان و توکله. این چالش داره چی‌کار می‌کنه با ما؟ این چالش فقط برای اینکه ما به اون دستاورد مادیه برسیم، فقط به اون هدفه برسیم، اون ازدواج اتفاق بیفته، اون دوست‌پسره، اون دوست‌دختره، اون خونه، اون ماشین، اون چکه، اینا که اینا که اصلا، اینا که اصلا این سطحیشه، اینا که اصلا باهاش میاد، این چالش خیلی عمیق‌تره‌ها، چالش هجده‌روزه به لطف او هر کسی، هر عزیز جانی که انجامش می‌ده، در سطح خودش، در مرتبه‌ی خودش از برکات این چالش استفاده می‌کنه، این چالش خیلی عمیق‌تر از این حرف‌هاست، این داره یه جای دیگه‌ای از جان رو تارگت قرار می‌ده، قراره به اون برسیم، بقیه‌اش بازیه و چه بازی زیبایی، یه‌سری‌ها تو همون سطحیش گیر می‌کنن، عمیق‌تر نمی‌ره، می‌گه تو همون نیم‌متری خوبم، خوشم، کیف و کیفم داره می‌کنه، اینه که می‌گم هر که اندازه‌ی ظرفش از این چالش برداشت می‌کنه، حواس‌تون باشه، اون صدایی که از درون شنیدین، کسی خاموشش نکنه، اون صدا رو تو شنیدی، اون صدا هدیه‌ی دلبر جان برای جان تو بود، نه بقیه، حواست باشه که شک و تردید جای اون صدا رو نگیره، اون صدا رو خاموش نکنه، لایو امروز به لطف او یه مرتبه‌ی دیگه‌ای بود، الهی، الهی که دلت حاضر بوده باشه، فهمیده باشی از چی صحبت کرد دلبر، حرف تمام. از امروز به بعد روزهای طلایی ناب الهی در پیشه، جانانه ادامه بدیم، جانانه، چند لحظه من کامنت‌ها رو باز کردم، تمرین‌های امروز هم که می‌دونید، از امروز تا پایان روز هجدهم توضیحات داده شده، هر روز دل یه نفر رو شاد می‌کنی، فرقی نمی‌کنه مادی، معنوی، این‌و انجامش بدین، این تمرین‌هاست که داره اون حاله رو در جان تو شعله‌اش رو روشن می‌کنه، اون حال داره به راه می‌افته، اون احساسه، دوش که می‌گیری، از بدنت سپاس‌گزاری کن، ببین، بدن رو ببین، خودت رو ببین، سپاس‌گزاری کن، عزیزان جانم، باید شکرگزار داشته‌هاتون باشین، باید کیف کنی با داشته‌هات، باید از این لحظه‌ی اکنون، از بودن لذت ببری، یه مثال برات بزنم، مثل این می‌مونه که تو وقتی غذا می‌خوری، الان غذا خوردی، خوبه، تا غذا رو هضم نکنی، تا اون غذایی که خوردی رو هضم نکنی، نمی‌تونی غذای دیگه‌ای بخوری، باید هضم بشه، باید اون غذا هضم بشه، تا با داشته‌هات کیف نکنی، واقعی سپاس‌گزار این لحظه نباشی، داشته‌ی دیگه‌ای به تو داده نخواهد شد، نقطه، تمام، زمین و زمان رو به هم بباف، هیچی بهت داده نمی‌شه، اگر هم داده بشه، کیف توش نیست، اون حاله توش نیست، پس سپاس‌گزار داشته‌هاتون باشین، شکرگزار واقعی داشته‌هاتون باشین، کیف کن از بودن، فارغ از داشته‌های مادی، از اینکه من الان هستم، دارم دم رو تجربه می‌کنم، دارم بودن رو تجربه می‌کنم، بقیه‌اشو اصلا ول کن، بابت همین بودن سپاس‌گزار باش، می‌فهمی یعنی چی؟ نه، گاهی نمی‌فهمیم چه نعمت‌هایی داریم تا زمانی که ازمون گرفته می‌شه، تا اون‌جایی که گوش‌مون رو می‌گیره، آوجاست که حالیمون می‌شه، بعد اونجا هم تازه دو سه روز حالیمون می‌شه، دوباره برمی‌گردیم سر خونه‌ی اول، برای اینکه می‌گم سپاس‌گزاری باید بشه جز عادت‌های الهی تو که فراموش نکنی، که در مسیر بمونی، خارج نشی از مسیر، سپاس‌گزاری، شکرگزاری یه نعمت الهیه، یه ابزار الهیه که خداوند مجانی در اختیار ما گذاشته، مجانی، تو تحت هر شرایطی که باشی، داشته‌ای داری که سپاس‌گزارش باشی و امان از روزی که واقعی سپاس‌گزار داشته‌هاتی، از در و دیوار نعمت از راه می‌رسه و با چیزهای کوچیکی که از راه می‌رسه، جانانه کیف می‌کنی، یه لقمه نونی داری می‌خوری، ای ذوقی داره، ای حالی توشه، همش از دل اون شکرگزار یه میاد، چون اون شکرگزار یه داره تو رو در جان یه جایی مستقر می‌کنه که اون لقمه رو معمولی نمی‌بینی، یه جور دیگه‌است برات، حرف تمام، تک‌تک شما عزیزان جانم رو به دستان پرنعمت، شکر حضورتون بچه‌ها، شکر که هستین، تک‌تک شما رو به دستان پرنعمت و پربرکت دلبر جان می‌سپارم، ادامه بدین، ادامه بدین، روزهای الهی در این چند روزی که باقی مونده، منتظره که تو رو جانانه بغل کنه، بمونین در مسیر، خدا حفظتون کنه، الهی شکرت.